آموزش برنامه نویسی و لینوکس

آموزش رایگان برنامه نویسی و لینوکس با ادریس رنجبر


شعر نوشته ها

چندیست گفته هایم
از عقل و منطق پا فراتر می نهند
و من نیز در شتاب واژگان
حیران و سردرگم می نویسم

شعر نوشتن برای تو؛
کاری ندارد
من قلمم را بر می دارم،
و خیالِ تو چه عاشقانه ها که می نگارد

امروز، روز آخر زمستان است
و من، پشت میزی چوبی
با لبخندی که نگاهت بر لبانم نهاده
سرد و خشک به انتظار نشسته ام…

تو را نمیدانم؛
ولی من
اکنون که تو نیستی،
غصه می خورم
با کمی دلتنگی داغ×!

من و تو
مثل دو شاخَکِ درخت گردو
خشک که می شویم؛
ترکه هایمان را
دار می زنند!

تو که نیستی،
پیچ و تاب عشق را؛
نم نم باران های پشت پنجره
و خاطرات ژرف با تو بودن ها
به من می آموزند×!

دوست دارم
عشق را جور دیگری بنویسم
تا تو باور کنی
جور دیگری هم می توان آدمها را دوست داشت.
جوری که زیردست تنهایی ات
نپوسند×!

بین من و تو؛
سیم های خار داری سیاه،
رو زمینه ی رنگ تند خورشید
قرار گرفته اند.
و چقدر نا زیباست
این جدایی کور
که بیش از همه تنهایی را می سوزاند

تاریکیِ محض
عمق دیده های آخرین دیدار است
با کسی که بچشمانت هرگز
وی را چنین آشفته
نگران نبوده ای

تنهایی معنایی ندارد جز؛
سقف خانه ات
آسمان آبی را از تو بگیرد
و تو در بین سکوت های تلنبار شده اَت
زیر نور تاریکی شب ها
پاسدار حریم نداشته ات باشی!

سخت است پیش پنجره ای رو بحیات
چایت را با شکّری تلخ و قاشقی که نداری
هم نزده سر بکشی
و درآخر چایت مزه ی تنهایی بدهد

صبح که می شود؛
خورشید بر فراز آسمان می تابد؛
پنجره اتاق را روشن می کند
تاریکی هوا محو می شود
سوخت شعر هایم تمام می شود
و من تازه تو را در خواب
هَوَست می کنم…

باران می بارد!
و من
با چتری از هوایت
که خیس نگاهی سرد شده اند
نگاهم را
به گوشه ای از دامان چشم هایت دوخته ام

ابر ها می روند؛
باران، بند می آید.
اشکباران های تو اما
هنوز سرد سرد بر گونه هایم می بارند.

صدای سکوت می آید
از پشت خط فاصله ها
نکند تو باشی؟!
و قاصدک ها بخواب مانده باشند

گاهی سکوت، صدایی است به ژرفای یک فریاد

آری شعر هایم تلخ اند
شعر هایی تلخ
شعرهایی که هرگز طعم شیرینت را
نچشیده، تاریخ مصرفشان
لای لایِ کتابی که هرگز نمی خوانی اَش
تمام خواهد شد…

مانده اَم شعر هایم را بادشان کنم؛
به آسمان آرزوهایم گره بزنم
قاصدکشان کنم؛
به هوای دلم قرضشان دهم
یا همین لاها بگذارمشان
در تنهایی اَت غوطه وَر
زنگارِ عشق بزنند.

من از تو می نویسم؛
از سادگی هایت
از تو که در عینک جهان بینیم
چه ساده، دندانه های حرفت را
کوتاه می بریدی

ما در این روزگار تنهایی ها
روزگاری که انسانها به هم نزدیک و از هم دورند
با چشمانی بسته و گَپ هایی سرد
عشق را ز درویشان گدایی می کنیم

گفتی جمله ای بنویس؛
گفتم، برای ما که دست بر قلم نمی بریم، سخت است
اما کنون چه شگفت انگیز می نویسم
دوستت دارم…

ای که در چشمانت جهان موج می زند

بدان که من چنان دوستت می دارم؛

که فقرت مرا اندک اندک دیوانه خواهد کرد

و من باز دیوانه وار دوستت خواهم داشت

برای انسان عاشق نام معشوق مقدس است. چنانکه می شود به آن فکر کرد، در آن غرق شد و شاید حتی آن را لا به لای یک دنیا خاطره و خیال نگه داشت.

عشق؛ نثر و نظم حالی اش نمی شود

عشق می گوید بنویس و بخوان و عشق بورز